Hooi allemaal,

Hier zit ik dan. Op mijn laatste avond, aan de eettafel, mijn laatste blog te schrijven. Ik ga het missen. Ik ga Engeland missen. De afgelopen week was geweldig, vol met laatste dingetjes, maar ook vol met vrienden, familie, knuffels en heel veel liefde. Ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk tijd door te brengen met iedereen, en volgens mij is dat ook wel aardig gelukt. Eigenlijk wou ik al veel eerder beginnen met het schrijven van de blog, maar achteraf ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan. Ik zal jullie even een snelle update geven van de afgelopen week.

Vorige week zaterdag ben ik laat in de avond, nadat we een uur vertraging hebben gehad, terug naar Engeland gevlogen. Doordat ik zo laat ook pas thuis was heb ik niemand meer gezien, maar de volgende ochtend werd ik al om acht uur wakker, want Emilia wou me een knuffel geven. Ze had me zo gemist. Die dag ben ik toen naar de barbecue gegaan in de kerk, wat ze de hele maand augustus na de ochtenddiensten doen. Dit was het perfecte moment om bij te kunnen kletsen met iedereen, wat we dan ook uitgebreid hebben gedaan. Vooral met Rebecca.

Na een tijdje gingen Rebecca en ik naar Costa, en gingen we met een beker ijskoffie de heuvel op om met z`n tweeën te kunnen kletsen. We hadden elkaar immers al twee weken niet gezien. Daarna moesten we heel snel door naar de avonddienst, waar we weer mooie muziek hebben mogen zingen, mogen luisteren naar de preek en waar ik al afscheid heb moeten nemen van de eerste mensen. Vervolgens gingen we naar de pub en na daar de hele avond te hebben gezeten bleek het dat ik ook nog eens afscheid moest nemen van Dominic, een goeie vriend.

Toen begon de normale week alweer. De rest van de week was eigenlijk gewoon werken, laatste dingetjes kopen en dat soort dingen. Op woensdag gingen we naar een tuincentrum, waar Orla een egel mocht vullen, en op vrijdag ging ik naar Rumble Tumble met alleen Anastasia, zodat ik nog een laatste ochtend met alleen haar kon hebben. In de middag kwam Joanne haar zus en toen heb ik dus niet hoeven werken. In de avond was het afscheidsfeestje van Rebecca en mij in de pub. Dat was een gezellige, maar ook zware avond. Samen met Jemimah, Rachel, Anna, Sam, Zoë, Shukare, Daniel, Helen en Rebecca hebben we daar aardig lang gezeten, gekletst, spelletjes gespeeld en natuurlijk de hockey finale gekeken. Engeland tegen Nederland. Ook kregen Rebecca en ik beiden een hele mooie kaart met allemaal hele lieve berichtjes erop van iedereen. Rond twaalf uur was ik weer thuis.

Op zaterdag ging ik met Pia naar een jazzfestival. Pia is ook een au pair van dezelfde organisatie, en is een van de weinige die hier nog is. We besloten om af te spreken en toen we erachter kwamen dat er een gratis jazzfestival was, wisten we al snel wat we gingen doen. Daar hebben we toen de hele dag gezeten, naar muziek geluisterd, rond gekeken en heel veel gekletst. Het was in een soort parkje in Canary Wharf, en nu ben ik daar dus ook weer geweest. Toen ik in de avond naar huis ging werd ik wel opeens heel verdrietig. Alsof het toen pas binnensloeg dat dit mijn laatste weekend hier was. Maar het is goed gegaan, en ik heb het heel fijn gehad.

Op zondag ging ik weer naar de barbecue. Een aantal van de mensen zou ik hier voor het laatst zien, en ook is het gewoon sowieso leuk om daar heen te gaan. Ik ging wel op tijd naar huis tho, want ik moest nog inpakken, en daar begin ik altijd op tijd mee. Om drie uur hadden Rebecca, Anna en ik afgesproken om te gaan picknikken. We wouden heel graag een momentje hebben met z`n drieën om afscheid te kunnen nemen en cadeautjes te kunnen geven, en dat hebben we dan ook gedaan. Dit was heel fijn. Samen hebben we gepraat over van alles. Dingen die er zijn gebeurt het afgelopen jaar, maar ook de toekomst. Vervolgens hebben we het afgesloten met gebed. Toen moest ik heel snel naar huis om me om te kleden en naar de kerk te gaan. Avonddienst en daarna de pub. Ook dit zat weer vol met afscheid nemen. Nu kwam het ergste afscheid, namelijk dat met Rebecca. Rebecca is een van mijn beste vriendinnen geworden en we zagen elkaar minstens een à twee keer per week. Weten dat dat nu niet meer gaat lukken is verschrikkelijk, maar ik weet ook dat het goed komt. Gelukkig bestaat er WhatsApp, Skype en Email. En kunnen we elkaar natuurlijk altijd bezoeken.

Vandaag was de ochtend gewoon zoals normaal. Ik ging schoonmaken, heb de kids wat boekjes voorgelezen en ben doorgegaan met inpakken. Om één uur had ik met Helen afgesproken voor lunch bij Pizza Express. We hadden elkaar al heel lang niet gezien, en omdat ik haar ook nog eventjes wat wou geven, besloten we samen te gaan lunchen. We hebben daarnaast ook hele fijne gesprekken gehad, waarin zij mij een vraag stelde die mij denk ik de afgelopen week wel zo`n tien keer is gesteld. Namelijk "Wat heb je geleerd in het afgelopen jaar?" Voordat ik die vraag nog heel vaak moet beantwoorden, zal ik dat nu doen. Een van de dingen die ik heb geleerd is dat ik opener ben geworden en het makkelijker vind om contact te maken. Daarnaast ben ik ook een stuk zelfstandiger geworden en kan ik nu prima voor mezelf zorgen. Als laatste heb ik heel veel respect gekregen voor ouders en verzorgers, zoals ik ook al vaker heb gezegd. Een tussenjaar als au pair kan ik daarom ook iedereen aanraden. Het is zwaarder en soms minder leuk dan het lijkt, maar zolang je doorzet kom je er, en krijg je een geweldig jaar om nooit te vergeten.
Na onze lunch heb ik nog even een afscheidscadeautje gekocht voor Rod en Joanne en ben ik weer naar huis gegaan. In de avond gingen we uiteten met z`n allen en daarvoor gaven we nog even de cadeautjes aan elkaar. Ik heb van Rod en Joanne fotolijstje gekregen met een hele leuke foto van de mij en de kids. Super tof. Daarna gingen we naar een Italiaan en hebben we pizza gegeten, wat een heel avontuur is met kinderen, kan ik jullie vertellen. Maar wel heel gezellig en een goede afsluiting. Morgen nog een laatste dagje werken en dan om negen uur 's avonds vlieg ik weer richting Nederland. Officieel...

En nu zit ik dus hier. 41 blogs en onwijs veel woorden later. Mijn laatste blog is bijna tot een eind gekomen. Wat is dit raar. Ik ga het bloggen heel erg missen, en vindt het super jammer dat het nu is afgelopen. Bedankt iedereen voor het lezen van deze blogs, en het trouw volgen van mijn avonturen in Engeland. Dit afgelopen jaar was geweldig, en zonder al jullie lieve steun, reacties en kaartjes had ik het zeker niet volgehouden.

Zoals Marco Borsato dat zo mooi zingt: "Afscheid nemen bestaat niet."
Dag Engeland. Dag Harrow. Tot snel!

Liefs, Mirthe